انيميشن پاهاي شاد به علت سوژه و موقعيت منحصر به فرد خود (رجوع شود به قسمت داستان) ملزم به داشتن تيمي ماهر در زمينه متحرك سازي (Animating) بود. از اين رو جورج ميلر تصميم به بكار گيري تيمي مركب از افراد ماهر و باتجربه و افرادي جوان و كم تجربه اما در زمينه كاري خود متخصص، گرفت. در انيميشن پاهاي شاد متحرك سازي بدون استفاده از تكنيك Stop-Motion (كه در بين سازندگان به تازگي رايج شده) انجام شده. خيلي ها بر اين باورند كه تكنيك استاپ-‌ موشن دقت كار را تا حد قابل توجهي بالا مي‌برد و البته لازم به ذكر است كه اين عمل بسيار وقتگير است. اما ميلر سرعت را بر دقت ترجيح داد و تصميم گرفت تا از اين تكنيك وقتگير استفاده نكند. خيلي از منتقدين اين تصميم ميلررا باعث شكست او مي‌دانستند اما ميلر با زيركي هرچه تمام‌تر اين اظهار نظرها را نشنيده گرفت تا بر روي پرده نقره‌اي پاسخ منتقدين را بدهد. نكته قابل توجهي كه در پويا سازي انيميشن پاهاي شاد به چشم مي‌خورد،متحرك سازي كاراكتر مامبل است. اين كاراكتر به علت موقعيت خاص خود ملزم به دقت بيشتري در اين زمينه بود. متحرك سازان اين انيميشن باز با استفاده از تكنيك Uniform (كه در بحث مدلينگ به آن اشاره كرديم) توانستند صحنه هاي زيبا و چشم نوازي را خلق كنند. به خصوص صحنه هاي مربوط به رقص پنگوئنها كه واقعا عالي كار شده بودند و هر بيننده‌اي را به تحسين وا مي‌داشتند، تا حدي كه يكي از اين صحنه ها از سوي اتحادیه منتقدین ایالات متحده به عنوان ماندگارترين سكانس انيميشني دهه اول قرن بيست ويك معرفي شد.  اين روش قبلا در انيميشن هاي ديگري مثل در جستجوي نمو استفاده شده بود اما به اين صورت به چشم نيامده بود. مبحث ديگري كه بايد به آن اشاره كنم متحرك سازي جزئيات و لوكيشن‌هاست كه به زيبايي هر چه تمام تر انجام شده. براي مثال آن صحنه شيرجه پنگوئن ها وا قعا عالي كار شده بود و شما مي‌توانستيد حركت  آب حتي در زير آب را به خوبي حس كنيد. در كل متحرك سازي پاهاي شاد به خوبي انجام شد و دهان خيلي از منتقدين را بسته نگه داشت. از اين رو بايد به سازندگان اين انيميشن (به خصوص جورج ميلر كه با جسارت خود ثابت كرد كه در وقت كم هم مي‌توان كار خوب انجام داد) تبريك گفت زيرا در اين سالهاي اخير كمتر انيميشني توانسته از زير نگاه تيز بين منتقدين به سلامت عبور كند.

  درباره مدلسازي شخصيتها و لوكيشنهاي داستان آنجه كه ملزم به ياد كردن است به استفاده صحيح و به جا از تكنيك  fur  (پرزدهي) است. در بسياري از انيميشنها سازندگان براي جذاب تر كردن كار و به رخ كشيدن قدرت فني استوديو، از اين تكنيك كارآمد با افراط بسيار زياد استفاده مي‌كنند، كما اينكه در انيميشن ماداگاسكار ما شاهد فوران اين قضيه از سوي سازندگان هستيم. در انيميشن پاهاي شاد نكته ديگري كه به چشم مي‌خورد استفاده موفق از تكنيك Uniform است. سازندگان با استفاده از اين تكنيك بار بسيار زيادي از روي دوش خود برداشتند و باعث ساده و سريع تر شدن كار شدند. نكته اي كه من در اينجا لازم به توضيح مي‌بينم درباره چگونگي عملكرد تكنيك يونيفورم است: با استفاده از اين تكنيك شما مي‌توانيد با طراحي و مدلسازي يك كاراكتر تعداد زيادي كاراكتر با ظاهر هاي مختلف از تكثير آن بدست آوريد. در بسياري از انيميشنها از اين تكنيك با موفقيت استفاده شده مثل انيميشن شگفت انگيزان  و در بسياري تبديل به يكي از نقاط ضعف انيميشن شده است مثل داستان كوسه. اينكه چگونه از اين تكنيكها و ديگر تكنيكهاي رايج در بحث مدلينگ استفاده كنيم تا به اصالت كار لطمه نخورد خود بحث جدايي را مي‌طلبد اما من براي ملموس‌تر شدن بحث مثالي ميزنم:

شما بازي فوتبال رو در نظر بگيريد، اگر شما از يك تكنيك (مثلا پا عوض كردن) را به‌جاي خود در زمين استفاده نكنيد و براي خودنمايي همه جا اين تكنيك را استفاده كنيد قطعا مورد توجه قرار نمي‌گيريد كه هيچ كانون انتقادات منتقدين نيز خواهيد شد، پس استفاده از تكنيك ها مي‌تواند بزرگترين نقطه ضعف يك اثر باشد، اگر به‌جا و درست استفاده نشود. خوب برگرديم به بحث، مدلسازي پاهاي شاد 80% توسط مايا و بقيه آن توسط نرم‌افزارهاي مشابه مثل 3dmax,Zbrush,C4d ساخته شده كه تمامي مدلسازي هاي آن قابل ستايش است به خصوص طراحي و مدلينگ بخش چهره كه واقعا كاريست بس دشوار و طاقت فرسا. چهره هاي كاراكترها واقعا عالي طراحي شده بودند و بسيار عالي تر مدلسازي و پردازش شده بودند. نكته ديگر كه باقي مي‌ماند درباره طراحي و مدلسازي لوكيشن ها است، با توجه به اينكه همه لوكيشن ها تقريبا شبيه يكديگر بودند اما سازندگان با زيركي فراوان به سراغ جزئيات رفتند و با طراحي جزئيات فراوان و گرفتن نماهاي باز از لوكيشن‌ها تفاوت آنها با يكديگر را به بينندگان گوشزد مي‌كردند و اين در نوع خودش يك كار و ايده نو و جديد به حساب مي‌آيد. در كل كار پاهاي شاد مرحله مدلينگ را با سربلندي پشت سر گزاشت و از مدلسازي اين انيميشن منهاي يكي دو مورد مثل استفاده از تكسچرهاي نامناسب (كه اونهم باز در يكي دو مورد به چشم ميخورد) هيچ اشكالي نمي‌توان گرفت و اين رو بايد به سازندگان اين انيميشن تبريك گفت.

 داستان فيلم از اين قرار است كه مامبل يك نوزاد پنگوئن است كه بر عكس اكثر پنگوئنها از صداي گوشخراشي برخوردار است و هم چنين پاهايش به طور غير عادي به زمين ميخورند و ایجاد صدا ميكنند. همين اوضاع غير عادي او باعث ميشود تا بزرگان قبيله او را عامل كم شدن ماهيها بدانند و در نتيجه او را بد قدم بنامند. مامبل براي اين كه ثابت كند دليل كم شدن ماهيها غير عادي بودن او نيست بدنبال دليل اين اتفاق ميرود و...

   همانطور كه ميبينيد ايده داستان اصلا ايده نويي نيست: كسي كه به خاطر ظاهرش از گروه طرد مي‌شود و حالا در تلاش براي بازگشت و تثبيت خود است. نمونه هاي شبيه اين را در انيميشنهايي مثل داستان اسباب بازي 1 و مورچه اي به نام زي ميتوان مشاهده كرد. اما چيزي كه پاهاي شاد را متمايز ميكند چيست؟ در داستان اين فيلم يك فاكتور به چشم ميخورد كه در مثالهاي بالا نيز به چشم مي‌آيد و آن هم تنها بودن شخصيت اصلي است. مامبل در اين فيلم يك شخصيت تنهاست كه تنها ياوران او سه پنگوئن از نژاد ديگرند. اين عامل باعث ميشود تا بيننده (خصوصا كودكان) بيشتر با شخصيت اصلي داستان همذات پنداري كند. از طرفي ديگر تغييرات تدريجي مامبل در فيلم را نيز ميتوان عامل ديگر توفيق داستان شمرد. به عنوان مثال ما در فيلم مي‌بينيم پرهاي مامبل در دوراني كه بايد نميريزد اما اگر فيلم را تا آخر با كمي دقت ببينيم متوجه خواهيم‌شد كه پرهاي مامبل به طور تدريجي در حال ريختن است به طوري كه در پايان فيلم او كاملا مثل يك پنگوئن بالغ شده است. يكي ديگر از عوامل انحصار به فرد پاهاي شاد ايده فوق العاده  پاهاي مامبل بود. پاهاي او به طور غير عادي تكان ميخورد و همين عامل بوجود آمدن اتفاقات اصلي فيلم مي‌شود. در كل داستان پاهاي شاد داستانيست يك خطي اما قوي. داستان انيميشن پاهاي شاد را به جرئت ميتوان جزو ده داستان انيميشن برتر تاريخ سينما قرار داد. جرج ميلر ثابت كرد كه هميشه براي متفاوت بودن داستان نياز به خلق كليات نو نيست بلكه با تغيير جزئيات اما در همان چارچوب قديمي ميتوان يك اثر جذاب خلق كرد.

راز موفقيت ميلر اين بود:

او از يك درخت كهنه كه بارها وبارها استفاده شده بود استفاده كرد اما اين بار با شاخ وبرگي متفاوت.

اول از همه سلام! خوب حالا كه سلام عليك كرديم بريم سر اصل مطلب.

من سعيد محمدي يزدي متولد 1371 شمسي در تهران. من عاشق انيميشن و انيميشن سازي(خصوصا سه بعدي) و هر چيزي كه با اون در ارتباط باشه هستم(البته يه دستي هم توش دارم) و ميدونم كسايي مثل من كم نيستند. به همين دليل دست به آفرينش(!) اين وبلاگ زدم و تصميم دارم در اون هر هفته يه انيميشن و به چالش بكشم (البته با كمك شما) و اونو از هفت جهت نقدو بررسي كنم :

1-       داستان

2-       مدل سازي (Modeling)

3-       متحرك سازي ((Animating

4-       جلوه هاي ويژه بصري

5-       صدا گذاري و دوبله

6-        موسيقي

7-       عوامل

خوب به خاطر اينكه بنده حال وحوصله كافي جهت تايپ اين همه نقد تو يه روز ندارم بنا براين در طول هفته انيميشن مذكور رو هروز از يه منظر نقد ميكنيم. منهم تمام تلاشم رو ميكنم تا اگر شرايط همراهي كنند هرروز اين جا رو آپ كنم. قول ميدم به خدا! پس فعلا تا فردا كه نقد اولين انيميشن رو شروع كنيم. فكر كنم Happy Feet  باشه!

انيمشن پاهاي شاد (Happy Feet) محصول سال 2006 سينماي آمريكاست. اين انيميشن به كارگرداني جورج ميلر كه قبلا كارهاي دبگري مثل بيب و خوك كوچولو را از او ديده بوديم ساخته شده است و در آن صداهاي آشنايي مثل  نيكول كيدمن، اليجا وود، رابين ويليامز و... به گوش ميخورد.